linea
Turbinicarpus swobodae Diers & Esteves 1987  
linea

N Ficha: 187

Turbinicarpus swobodae

Descarga en formato PDF

 

Números de colector

 

Colaboradores:

Ignacio Charle

 

 

 

 

 

 

Turbinicarpus swobodae  
  • Pediocactus swobodae (Diers & Esteves) Halda 1988

 

Diers, KuaS, 38(4): 86-91, 1987. Culls solitarius, rarissime prolificans; pars supraterranea ± applanate semiglobosa, ad 5 cm crassa, ad 3 cm alta atrocineroviridis ad clarocaesioviridis, vertice depressa. Pars subterranea ± breve cylindracea, in basim tenuior, siccatis mamillis veteribus obtecta. Radix non rapiformis sed romosa in compluribus ramis. Costae solutae in mamillis; mamillae in seribus spiralibus 5:8 (plantae parvae) et 8:13 (plantae magnae). Mamillae 4-10 mm latae, 3-5 mm altae, interdum ± conicae, plerumque irregulariter pyramidales cum plano basilari 5- ad 6-angulato; plana cetera convexa (in tempore siccitatis applanata et interdum depressa), margines mamillae rotundati, interdum acuti. Areola summa in mamilla, ± circularis ad ovalis, 1,5-3 mm longa, 1-2 mm lata; areolae vertice plantae cum tomento albo, deinde flavo-brunneo, postremo glabrae. Spinae 4-6, ± in dimidia parte inferiore insertae: 1 in parte infima areolae, super eam 1 spina ad dextram et 1 ad sinistram in margine areolae, super eas 1-2 ad dextram et ad sinistram sed paulum in mediam areolae insertae; interdum 1 spina suprema ± centralis in parte inferiore dimidiae partis superioris areolae. 3 spinas inferiores plerumque brevissimae sunt: 4-7 mm longae; spinae superiores 5-13 mm longae. Omnes spinae setiformes, pungentes, acclives vel oblique ascendentes, raro extrorsus spectantes; omnes sunt tenues (crassissimae super basim 0,2-0,3 mm), raro paulum tortuosae; in sectione transversali omnes spinae circulares, interdum leviter ovales, raro in parte inferiore paulum applanatae. Basis spinae saepe bulbosa. Omnes spinae nigrae vel parte superiore nigra; pars inferior albida-clarogrisea, spinarum juvenilium flavidobrunnea. Flores in regione verticis, late infundibuliformes, 10-16 mm longi, 13-22 mm lati. Pericarpellum clavoviride, globulare-ellipsoidum, 3,5-4 mm longum, 3-3,5 mm crassum. Receptaculum 4,5-5,5 mm longum, in suprema parte 6-7,6 mm, in inferiore parte 2 mm latum; nonullis (6-8) squamis ± triangularibus et leviter carnosis, Cr. 1,5-5 mm longis, in basi 0,5-3 mm latis, viridocremeis cum ± lata media regione longitudinali violaceorubra. 2-3 folia transeuntia, tenuiora et logiora quam squamae; colore quam squamae longissimae. Folia perianthii exteriora tenua, 6-10 mm longa, 2-2,5 mm lata, ± linearia, longe acuminata, integerrima, interdum in apice incisa; pars exteriora claroviridialba, pars interiora alba-cremae ad leviter flavida; in utraque parte semper media regio longitudinalis violaceorubra-subbrunnea. Folia perianthii interiora breviora et tenuiora quam folia perianthii exteriora, 5-9 mm longa, 1-1,5 mm lata, ± lanceolata-linearia, longe acuminata, integerrima, interdum in apice paulum incisa; alba-cremea-flavida, sine vel cum media regione longitudinali tenui rosea-violaceorubra. 30-38 folia perianthii exteriora et interiora. Sulcus nectareus parvus circum basim styli. Stamina 120-140, inserta in compluribus (6-8) circulis spiralibus. Filamenta infima et media 2,5-3,5 mm longa, suprema saepe paulo breviora, 2,5-3 mm longa. Omnia filamenta alba, ± cylindrica, paulo tenuiora in parte superiora. Antherae staminum inferiorum et mediorum Cr. 0,5-0,6 mm longae, Cr. 0,3-0,4 mm latae; antherae supremae saepe paulo minores, Cr. 0,4-0,5 mm longae, Cr. 0,3 mm latae. Omnes antherae atroluteae. Stylus cum stigmate Cr. 8-9 mm longus, supremas antheras longe (Cr. 2-3 mm) superans. Stylus ± claroroseus, Cr. 6,5-7 mm longus, Cr. 0,6-0,7 mm latus, infra stigma crassatus. Stigma claroroseum divisum in 4-5 ramos. Ramus stigmatis Cr. 1- fere 2 mm longus, Cr. 0,5 mm crassus, ± cylindraceus, papillosus, interdum paulum acuminatus. Caverna seminifera Cr. 2,5-3 mm alta, Cr. 1,5-2 mm lata. Ovuli parientales, plerumque terni quinique aggregati; funiculi non ramosi, interdum nonnullis papillis.

Planta Solitaria, con forma globosa deprimida por el ápice. Epidermis color gris oscuro a verde. Aprox. 3 cm de ancho por 5 de alto. Costillas divididas en tuberculos dispuestos irregularmente. Espinas de cuatro a seis, la central mas grande, la punta de color oscuro y el resto de color gris, es usual que con la edad pierda las espinas. Flores de blanco crema a ligeramente amarillentas, hasta 2,2 cm de diámetro. Los frutos son verdes al principio y marrones cuando se secan, dehiscentes con entre 40 y 75 semillas.

Reproducción, casi exclusivamente por semillas dado que rara vez ramifican.

Hábitat: Cerca de Rayones (1800 msnm), Nuevo León, México. Esta especie, que cuenta en la actualidad con menos de 2000 ejemplares, ocupa una área de aproximadamente 1 km cuadrado, está en peligro critico de extinción. La población está en descenso, debido sobre todo a la recolecta ilegal de ejemplares. (Fuente: Lista Roja de Especies Amenazadas de la UICN; http://www.iucnredlist.org). Listado en CITES, apendice 1, en cultivo esta siendo ampliamente propagada.

Aunque es fácil de cultivar necesita un suelo con buen drenaje. Asimismo el pleno sol es imprescindible para mantenerla en su forma original. Los riegos deben ser escasos, para evitar pudriciones, sequedad absoluta en invierno, aguanta cortas heladas, es necesaria una buena ventilación.

 

 

 

Turbinicarpus swobodae

 

Dehiscencia en fruto de T. Swobodae (Foto: Ignacio Charle)